kim

Karanlıklar bastı heryeri.
Gözler tavuk karası.
Çizgiler heryerde
ve sarkmış deri parçaları.
Sararmış ve ayrılmış tırnaklar yetmiyor
tutunmaya zamana.
Tırnaklar dökülüyor yuvasından,
Saçlar güçsüz sarkmaya pencereden
Kuru ve kopuk.
Kaydırmıyor kulenin penceresinden
ve süzlemiyor narin beden
mavilere.
Zaman bir köpük, havadayken daha
yok olan
Bir baloncuk zaman, avuçta eriyen.
Dilimin ucu acıyor
sallanan dişlerim dökülüyor ağzıma
Ve ellerim
ve kollarım uyuşuk
Ve bacaklar taşımıyor bedeni
karıştırıyor zihin
dünü bugünü
yarın için hiç umut yok.
Zehir içiyorum
ve kan kusuyorum.
Ağlamak lüks
Gülmek yasak
konuşmak anlamsız.
Sıradanlaşmak...
Büyük bir yalınlık.
Kocaman bir delik.
Dipsiz bir kuyu.
sınırsız bir boşluk.
ve gecikmiş,
ve yetişememiş,
ve kaçırmış,
ve merhabasız
hoşgeldinsiz
güle güle...