Boğaziçi köprüsünde gün batıyor.Asyadan Avrupaya hızla kaçıyor araçlar.İçinde binbir türlü insan.Birbir çeşit beklenti ve umutla.Hayata yaşama,coşkuya kaçıyorlar sanki.Ne hoş bir siluet bu.Çatılar görünüyor pembemsi kızıllığın altında.İçlerinde neler gizli kimbilir...Ne acılar,mutsuzluklar,yiten umutlar...
Radyoda:Zuhal Olcay.
"Güneşin alevden saçları
Aşınca karşıki tepeden
Gölgeler sarar yamaçları
Ürkerim gelecek geceden..."
Pek çoğumuz yaşamımızı, ailelerimizin dürüst, namuslu, iyi ahlaklı çocukları olmak üzere feda ettik.Onların bizler için çizdiği yolda ilerledik.Güvendik onlara.Bizim için en iyisini en doğrusunu istediklerine inandık.
Öyle istediler kuşkusuz.Ama kendileri için en doğruyu ,en iyiyi bildiklerini hesaba katmadık.Yitirdiklerini,yaşayamadıklarını ve istediklerini bizde gerçekleştirmeye çalıştıklarını hissedemekdik.Hissetsek bile kaçınamadık.Koruyamadık,kollayamadık kendimizi onların zayıflıklarından,zaaflarından.
Ailelerimizin tek ve asli görevi çocuklarının önlerini açmaktı.Bunu bilemediler pek çoğu.Bir sürü mutsuz insan tıkalı yollarda tükendi veya kendi çıkmaz sokaklarında kayboldu bu yüzden.
Hergün ve bugün tekrar,yine,yeniden kendime hatırlatıyorum.
Söz veriyorum birkez daha ki;
Bebeğimin önünü açacağım.
Ona istediğini olma şansı yaratacağım.
Yaratamasam da yardımcı olacağım.
Ben onu tek başıma yetiştirmiyorum.
Engellerim var aşmam gereken biliyorum.
AMA:
SÖZ VERİYORUM!