FARKINDAYIM

Hayatımın en güzel yıllarıymış, o zamanlar farkında değildim.
Paranın önemini biliyor, fakat bu denli kıymetli olduğunu bilmiyordum.
Yine de; bugün geldiğim noktada bu derse ihtiyacım olduğuna inanıyorum.
Hala güçlüyüm. Şükürler olsun.
O zamanlar paranın da gücü arkamdaydı.
Altımda konforlu ve havalı arabam, yazlığım, mülkü kendime ait ofisim, itibar gören bir mesleğim vardı.İstanbul'un seçkin semtlerinden birinde hoş bir dairde oturuyordum.
Saygınlığım vardı.
Güzeldim ve yaşça daha genç.
Eğitimli ve kültürlü.
Kadınların özendiği, erkeklerin hoşlandığı meziyetlerdi bunlar.
Sonra herşey hızla değişti. Büyük bir kısmı benim iradem ve benim inisiyatifim dışında hızlı bir iniş başladı.İyice dibe çakıldığımda ise etrafımda, beni sevdiklerini söyleyenler hala var gibiydi. Sonradan anladım ki; herkes benden önce; inişe geçtiğimin farkındalığı ile terketmişti çoktan kalplerinde beni. Ne bir arkadaş, ne bir dost.
Son bir gayretle nefesimi kullanarak su yüzüne çıkmayı başardığımda vurgunu yemiştim.
Sonrasında basınç odasında mücadale, yoğun bakım, aylarca hastane odasında tedavi. Şimdi burada, bu küçük kasabada tekrar yaşama tutunma çabaları.
Eski dostlar için bir cüzzamlı gibiyim. Bir kaç tanesi arada sırada vicdanlarının sesine yenik düşüp, arıyorlar.
Sevdalısı olduğum şehir bir yabancı gibi. Başkalarını koynuna alıyor artık.
Gitsem beni de alır mutlaka. Seçim mi yapacak sanki. Hayranı çok ama vefasız, duygusuz ve bencil.
Gücümü nereden aldığımı iyi biliyorum: yalnızlığımdan.
Onca yaşadıklarımdan sonra, hiçbir zaman kaybetmeyeceğimi de.